Καλοί Λιμένες 2008!.....Στα βήματα του Αγίου Παύλου ή στα χρήματα των πετρελαίων;

Με χαρά και συγκίνηση περιμένουμε την επίσκεψη -επιστροφή της Εκκλησίας και της εκκλησίας μας στα βήματα του Αγίου Παύλου στην Κρήτη και συγκεκριμένα στους Καλούς Λιμένες
Το ιωβηλαίο -ο εορτασμός των 2000 χρόνων μετά τη γέννηση του Αγίου γεννά προσδοκίες ότι θα αναδειχθεί επιτέλους η θρησκευτική ιστορικότητα αυτού του τόπου την οποία μέχρι σήμερα ελάχιστοι στην Κρήτη -πόσο μάλλον αλλού-γνωρίζουν.
Οι καλοί Λιμένες είναι γνωστοί στους πολλούς σήμερα όχι από το πέρασμα του Αποστόλου των Εθνών, Αγίου Παύλου από εκεί αλλά από τα πετρέλαια.Από το σταθμό ανεφοδιασμού πλοίων που εγκατέστησε στο μικρό νησάκι κάτω από το ναό, η επιχειρηματικότητα των ιδιοκτητών της ΣΕΚΑ σε αγαστή συνεργασία με τους κρατούντες τότε και η ανοχή των εκκλησιαστικών,τουλάχιστον, αρχών.
Ας ελπίσουμε ότι η σελίδα θα γυρίσει το 2008....προς όφελος της ιστορικής αφήγησης της θρησκείας μας και του τοπίου κι όχι "των περαστικών" πετρελαίων.

ΤΑ ΝΕΑ Online - 31/05/2008 - Λιποβαρής γλώσσα

ΤΑ ΝΕΑ Online - 31/05/2008 - Λιποβαρής γλώσσα

ΤΑ ΝΕΑ Online - 31/05/2008 - Πλούσιο λεξιλόγιο, πάμφτωχα ελληνικ�

ΤΑ ΝΕΑ Online - 31/05/2008 - Πλούσιο λεξιλόγιο, πάμφτωχα ελληνικ�

Περί φιλίας ...ανάγνωσμα.

Αποσπάστηκε από τη στήλη "Μεγεθύνσεις" της Όλγας Μπακομάρου στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 29-3-2008 ...έτσι για να μην ξεχνάμε τις λέξεις που κάνουν σπουδαίο και ξεχωριστό το ταξίδι της ζωής...αλλά και τη δύναμή που αποκτούν όταν ομιλούνται με τρόπο όπως αυτόν της Γιουρσενάρ.

*«Κάθε αληθινή φιλία είναι ένα απόκτημα διαρκές. Η φιλία, όπως και ο έρωτας, απαιτεί τόση τέχνη όσο μια επιτυχημένη φιγούρα χορού. Χρειάζεται πολλή άνεση και μεγάλη αυτοσυγκράτηση. Ανταλλαγή λόγων. Μεγάλη σιωπή. Και προπαντός σεβασμός. Το συναίσθημα της ελευθερίας του άλλου. Της αξιοπρέπειάς του. Την παραδοχή. Θυμάμαι πάντα το κοριτσάκι στο βιβλίο του Μοντερλάν που δεν έχει δώσει όνομα στη γάτα του. "Και πώς τη φωνάζεις;" το ρωτούν. "Δεν τη φωνάζω, έρχεται όποτε θέλει". Ετσι είναι οι φίλοι. Συχνά έρχονται από τύχη».
*Απάντηση της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ στο περί φιλίας ερώτημα, σε συνέντευξή της με τη συνάδελφο Εύα Νικολαΐδου -βασικό άξονα του βιβλίου της «Μια ευλαβική ανάμνηση» για τη μεγάλη αυτή μορφή της σύγχρονης διανόησης, που κυκλοφόρησε κλείνοντας είκοσι χρόνια από τον θάνατό της. Την παραθέτω, γιατί η ποίηση του λόγου της σαν δροσερός αέρας μας καθαρίζει, μας ανεβάζει και μας γλυκαίνει, σ' αυτήν ιδίως την εποχή του «ξύλινου» λόγου και της εξυπνακίστικης ατάκας των πολιτικών, πέρα από τη φραστική χυδαιότητα της καθημερινότητας. Οπως η ποίηση της εικόνας, για την οποία έλεγα στην αρχή, που μπορεί να αιωρείται, σε πείσμα της όποιας ασχήμιας, από τα πεζοδρόμια ώς τους ουρανούς.

"...με ένα τίποτα γίνεται ο παράδεισος !"Ο.Ελύτης

κι απαντά ο Εγγονόπουλος "Η αγάπη είναι ο μόνος τρόπος ..!"

"Όλα καλά στα Καλά Λιμάνια"

«…Το περιβάλλον επιβάλλεται να γίνει, έστω και τώρα κι ας είναι αργά, το πρώτο εθνικό μας θέμα…»Κάρολος Παπούλιας 2.7.2007
Με αφορμή την πυρκαγιά στην Πάρνηθα. Λίγο πριν καεί η Ελλάδα.

Έτυχε να διαβάσω μια από τις μεσαρίτικες εφημερίδες αυτής της εβδομάδας και να πέσω στον τίτλο ενός ρεπορτάζ που βεβαίωνε ότι
«όλα καλά στα Καλά Λιμάνια».Το ρεπορτάζ αφορούσε στην πρόσφατη επιχείρηση εντοπισμού πλοίων με παράνομο φορτίο και στον έλεγχο που έγινε στους Καλούς Λιμένες. Η έρευνα δεν εντόπισε τίποτα κι όλα ξαναγύρισαν στην ηρεμία του τόπου αυτού.

Διαβάζοντας τον τίτλο αυτόματα θυμήθηκα ανάλογους τίτλους του περασμένου Ιουλίου που αφορούσαν στο ατύχημα που συνέβη κατά τον ανεφοδιασμό πετρελαίου πλοίου από άλλο πλοίο συμφερόντων της εταιρείας που εδρεύει στην περιοχή, μέσα στο γραφικό λιμανάκι και κάτω από τη σπηλιά που πέρασε ο Άγιος Παύλος.

Το γεγονός συνέβη στις 24-7-2008. Πετρελαιοκηλίδα κάλυψε τη θάλασσα και την παραλία. Από τότε καμμία ενημέρωση δεν υπάρχει από τις αρμόδιες αρχές ή την /τις εταιρείες που εμπλέκονται στο ατύχημα.

Η μόνη πληροφορία ήλθε , προς τιμήν του αλλά και υποχρέωσή του, από το Δήμο Μοιρών μέσω δελτίου τύπου που διαβεβαίωνε για την απομάκρυνση της πετρελαιοκηλίδας και την αποκατάσταση της παραλίας καθώς και για τις ενέργειες που έγιναν από το Δήμο και αφορούσαν, όμως, στην προσπάθεια βελτίωσης του περιβάλλοντος στη στεριανή πλευρά του οικισμού.Όπως μας πληροφόρησε το σχετικό δελτίο, τα αίτια και οι υπεύθυνοι του ατυχήματος ερευνούνταν και αναζητούνταν από το αρμόδιο Λιμεναρχείο Ηρακλείου..

Δυο περίπου μήνες μετά, μέσα από ρεπορτάζ τοπικής εφημερίδας μάθαμε ότι υπαίτιος ήταν ο πλοίαρχος του, Συριακών συμφερόντων, πλοίου το οποίο είχε φύγει ανενόχλητο και τον αναζητούσε η τοπική Λιμενική αρχή μέσω τηλεγραφημάτων για κατάθεση!!!Έκτοτε ουδέν νεώτερον. «Όλα καλά στα Καλά Λιμάνια»

Αυτονόητα ερωτήματα περιμένουν απάντηση.

• Ποιος φταίει κι αν φταίει; Ο ένας ή ο άλλος πλοίαρχος ή, η εταιρεία που διατηρεί σταθμό ανεφοδιασμού πλοίων 400 μ. από την ακτή μιας, από τις πιο αξιοποιήσιμες περιοχές της νότιας Κρήτης και από πλευράς φυσικού περιβάλλοντος αλλά και από πλευράς θρησκευτικού και ιστορικού ενδιαφέροντος;


• Πόσο κοστολογείται ένα τέτοιο ατύχημα; Ποιος θα πληρώσει, αν πρέπει να πληρώσει τις εργασίες που έγιναν εκεί για να αποκατασταθεί το περιβάλλον;Εκτός κι αν θεωρούμε φυσικό, κάποιοι να προκαλούν ατυχήματα , έστω και παρά τη θέλησή τους και το κόστος να το πληρώνουν εμμέσως οι πολίτες δια των αντιπροσωπευτικών τους θεσμών (Δήμος , Νομαρχία που έσπευσαν ευτυχώς να βοηθήσουν στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους.)


• Έχει απομακρυνθεί οριστικά ο κίνδυνος να ξαναγίνει ατύχημα; Αν ναι, πώς έχει διασφαλισθεί αυτό και κυρίως ποιος είναι ο αρμόδιος φορέας ή υπηρεσία που έχει αναλάβει τη διασφάλιση;


• Ποιες είναι οι ασφαλιστικές δικλείδες που έχουν τεθεί από την πολιτεία και την εταιρεία προκειμένου να αποφευχθεί το χειρότερο, μια ανάφλεξη στο νησί με τις δεξαμενές ή στα δεξαμενόπλοια και ποιος τις ελέγχει;


• Ποιο είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς στην περιοχή; Το νησί με τις δεξαμενές ανήκει στην εταιρεία ή πληρώνει ενοίκιο στο κράτος;


• Δικαιολογείται, το 2007, με τόση συζήτηση για την προστασία του περιβάλλοντος απ΄ όλα τα κόμματα, η ύπαρξη τέτοιου σταθμού στη συγκεκριμένη περιοχή ή μήπως είναι καιρός να ξανατεθούν οι δυνατότητες της περιοχής με το βλέμμα στραμμένο μπροστά;

Γιατί άλλες οι συνθήκες και οι απαιτήσεις του 1963 που πρωτοήλθε η εταιρεία στους Καλούς Λιμένες και άλλες θα είναι το 2013, 50 χρόνια μετά.

Τα ερωτήματα περιμένουν απάντηση από τους αρμοδίους σε διοικητικούς και αντιπροσωπευτικούς θεσμούς.

Ο άκρατος καπιταλισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία!

" Τάδε έφη" ο Oliver James στην εφημερίδα THE GUARDIAN και δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του σαββατοκύριακου 5-6/1/2008.


Η πλέον σοβαρή παρενέργεια της ηγεμονίας του «ατομιστικού καπιταλισμού» (Θατσερισμού / Μπλερισμού) είναι η δραματική αύξηση των περιστατικών διανοητικής διαταραχής, τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες, σε σχέση με τη δεκαετία του 1970. Οπως διαπιστώνεται στο βιβλίο μου «The Selfish Capitalist - Origins of Affluenza» (Ο εγωιστής καπιταλιστής - Οι ρίζες της ασθένειας της αφθονίας), αλλά και από έρευνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας σε αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Αυστραλίας, οι διανοητικές ασθένειες έχουν διπλασιαστεί τα τελευταία 20 χρόνια. Αυτή η αύξηση δεν μπορεί να οφείλεται στη διεύρυνση του τι ορίζεται ως ψυχική ασθένεια, καθώς η κουλτούρα της ψυχοθεραπευτικής περιαυτολογίας είχε ήδη εδραιωθεί στο τέλος της δεκαετίας του 1970.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός πως οι κάτοικοι των αγγλοσαξονικών κρατών, των οποίων ο καπιταλισμός είναι εγωιστικός, έχουν διπλάσιες πιθανότητες να νοσήσουν ψυχολογικά, από τους κατοίκους της ηπειρωτικής Ευρώπης, όπου η καπιταλιστική οικονομία είναι διαρθρωμένη με διαφορετικό και μη ατομιστικό τρόπο. Τους τελευταίους 12 μήνες, το 23%, κατά μέσον όρο, των Αμερικανών, των Αυστραλών, των Νεοζηλανδών, των Βρετανών και των Καναδών παρουσίασε κάποια ψυχολογική διαταραχή. Το αντίστοιχο ποσοστό για τους Γερμανούς, τους Ιταλούς, τους Ισπανούς, τους Βέλγους, τους Γάλλους και τους Ολλανδούς είναι μόλις 11%. Τα συμπεράσματα των στατιστικών δεν θα μπορούσαν να είναι σαφέστερα. Ο εγωιστικός καπιταλισμός διαταράσσει την ψυχική υγεία των ανθρώπων πολύ πιο καθοριστικά απ' ό,τι η γενετική προδιάθεση. Το ερώτημα που ανακύπτει βεβαίως είναι από πού προέρχεται αυτή η «τοξικότητα» του καπιταλισμού.
Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες ότι ο εγωιστικός καπιταλισμός κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και συρρικνώνει την αστική τάξη. Μηχανισμοί αναδιανομής δεν υφίστανται στις αγγλοσαξονικές χώρες. Απόδειξη είναι ότι ο μέσος μισθός ενός αγγλόφωνου υπαλλήλου σε σημερινές τιμές παρέμεινε ο ίδιος -και στην περίπτωση των ΗΠΑ μειώθηκε- σε σχέση με τη δεκαετία του 1970. Μειώνοντας στο μισό τους φόρους που πλήρωναν οι πλούσιοι, η Μάργκαρετ Θάτσερ μετέφερε το φορτίο της χρηματοδότησης του κρατικού προϋπολογισμού στους μισθωτούς. Ενώ λοιπόν -από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι την εκλογή της- οι πλούσιοι γίνονταν φτωχότεροι στη Βρετανία, από τότε που ανέλαβε την πρωθυπουργία η τάση αυτή αντιστράφηκε.
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι οι πλουσιότεροι Βρετανοί, που αντιπροσωπεύουν το 1% του γενικού πληθυσμού, διπλασίασαν την περιουσία τους από 6,5% του ΑΕΠ το 1982 σε 13% του ΑΕΠ σήμερα. Τα ανώτατα στελέχη των εισηγμένων εταιρειών υψηλής κεφαλαιοποίησης αμείβονται σήμερα με μισθούς 133 φορές μεγαλύτερους από τον μέσο υπάλληλο, ενώ το 1980 οι μισθοί τους ήταν 20πλάσιοι του μέσου όρου. Στη διάρκεια της θητείας του Γκόρντον Μπράουν στο υπουργείο Οικονομικών, το πλουσιότερο 0,3% των Βρετανών αύξησε κατά 79% τη διαθεσιμότητα ρευστού του και πλέον έχει στη διάθεσή του περισσότερα από τα μισά μετρητά που κυκλοφορούν στην αγορά.

Ανισότητα και αφθονία
Εν τούτοις οι οικονομικές ανισότητες από μόνες τους δεν αρκούν για να προκαλέσουν ψυχικές και διανοητικές διαταραχές. Ερευνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας δείχνουν ότι φτωχά αναπτυσσόμενα κράτη, όπως η Νιγηρία και η Κίνα, έχουν ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά ψυχικών ασθενειών. Επιπλέον, το εύρος των οικονομικών ανισοτήτων στη σύγχρονη Βρετανία, καίτοι υψηλό, είναι αναμφισβήτητα χαμηλότερο από το αντίστοιχο του 19ου αιώνα. Παρ' όλα αυτά, δεν έχουμε στοιχεία που να πιστοποιούν ότι η συχνότητα των ψυχικών ασθενειών ήταν υψηλότερη από τη σημερινή.
Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στον συνδυασμό ανισότητας και ηγεμονίας του σχετικιστικού υλισμού της αφθονίας. Ο τελευταίος όρος αναφέρεται στην τάση των ανθρώπων να εναποθέτουν μεγάλη αξία στο χρήμα, στα υλικά αγαθά, στο φαίνεσθαι και στη δόξα, ενώ ήδη έχουν στην κατοχή τους αρκετά χρήματα ώστε να καλύψουν τις βασικές ψυχολογικές τους ανάγκες. Ο υλισμός της επιβίωσης, από την άλλη πλευρά, είναι απολύτως υγιές συναίσθημα. Εάν κάποιος αγχώνεται για το πώς θα αποκτήσει εισοδήματα ικανά για την αγορά κατοικίας ή φαρμάκων, δεν διολισθαίνει σε ψυχολογικές διαταραχές.
Ο εγωιστικός καπιταλισμός, όμως, ενθαρρύνει τον σχετικιστικό υλισμό: τη δημιουργία δηλαδή ανεδαφικών προσδοκιών και την ελπίδα πως αυτές θα ικανοποιηθούν. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι ότι ο εγωιστικός καπιταλισμός βασίζεται στην αύξηση της κατανάλωσης για την αποκόμιση κερδών. Το επιχείρημά μου είναι εν ολίγοις ότι οι άνθρωποι που χειραγωγούνται πλήρως από τις επιθυμίες τους και την απληστία, αποτελούν ιδανικά θύματα για την τελειομανία και την παθολογική ανταγωνιστικότητα.
Με την καλλιέργεια υπερφίαλων προσδοκιών, η κοινωνία της επιχειρηματικής φαντασίωσης δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ο καθένας μας μπορεί μια μέρα να γίνει ένας νέος Μπιλ Γκέιτς, μολονότι η κοινωνική κινητικότητα μειώνεται συνεχώς. Ενας 20άρης Βρετανός το 1978 είχε πολύ περισσότερες πιθανότητες να ανέβει στην οικονομική ιεραρχία της κοινωνίας του μέσω της εκπαίδευσης από ό,τι ένας 20άρης Βρετανός το 1990. Παρ' όλα αυτά, οι περισσότεροι ζουν με την ελπίδα πως κάποτε θα γίνουν πλούσιοι. Είναι αυτή ακριβώς η ιδεολογία της επιθυμίας του πλουτισμού μέσω της υπερεργασίας που καταστρέφει τον ανθρώπινο ψυχισμό. Οταν κάποιος αποτύχει να εκπληρώσει τα φρούδα όνειρά του, αντί να κατηγορήσει το σύστημα, κατηγορεί τον ίδιο του τον εαυτό, επειδή υποτίθεται δεν ήταν αρκετά ικανός.
Στους μετανάστες...
Θλιμμένος και αγχωμένος για το ενδεχόμενο της αποτυχίας, ο σύγχρονος άνθρωπος δουλεύει όλο και περισσότερο. Τελικώς, καταρρέει υπό το βάρος των ανεκπλήρωτων επιθυμιών, αφήνοντας τους μετανάστες να κάνουν τις δουλειές εκείνες που η κοινωνία τού έμαθε ότι είναι υποτιμητικές.
Η μόνη λύση για τη Βρετανία είναι να αποκτήσει έναν χαρισματικό ηγέτη, ο οποίος θα πείσει τον κόσμο ότι βαδίζουμε σε λάθος δρόμο και ότι θα πρέπει να υιοθετήσουμε το μοντέλο του κράτους πρόνοιας που χαρακτηρίζει τις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες. Με αυτόν τον τρόπο θα εξασφαλίσουμε την αειφόρο και βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας μας, αλλά και θα μειώσουμε στο ήμισυ τη συχνότητα ψυχικών και διανοητικών διαταραχών μέσα σε λίγα μόλις χρόνια.
* Ο Oliver James είναι κλινικός ψυχολόγος και συγγραφέας.