Διαβάζω από την Ελευθεροτυπία:
ΟΤΑΝ Ο «ΦΟΙΝΙΚΑΣ» ΑΝΕΒΑΣΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΟ, ΟΛΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΤΗ ΣΦΑΙΡΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ
33 zωές από μέταλλο
“….Χωρίς ιστορικό προηγούμενο, η επιχείρηση αυτή -η διάσωση τόσων ανθρώπων από τα έγκατα της Γης- έδωσε νόημα και περιεχόμενο στον «Καταυλισμό της Ελπίδας»……
Στο κέντρο αυτοί, οι πρωταγωνιστές, που σήκωσαν ανάστημα στις πιθανότητες και γύρω οι δικοί τους, εκείνοι που με την πίστη και την αγάπη τούς κράτησαν
ζωντανούς. Διασώστες, ειδικοί και πολιτικοί αλλά και ΜΜΕ…..”
Ειλικρινά νιώθω ότι ζήσαμε μια από τις μεγάλες στιγμές του Ανθρώπου στο πέρασμα του χρόνου…
Από τις στιγμές εκείνες που εξανθρωπίζουν το παγκόσμιο χωριό δείχνοντας τις δυνατότητες της Ανθρωπότητας όταν η Γνώση και η Δύναμη υπηρετούν την Πίστη και την Αγάπη.
14 Οκτ 2010
19 Απρ 2010
9 Ιαν 2010
Άσκηση Μνήμης !
Η μνήμη, το ακριβό κομμάτι της συλλογικής και ατομικής περιουσίας μας θέλει καθημερινή άσκηση.
Ασκούμενη κι εγώ, θυμίζω τη γελοιογραφία του ΚΥΡ στην Ελευθεροτυπία
μετά το τραγικό γεγονός, με τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενά της.
5 Ιαν 2010
24 Δεκ 2009
Ζούμε σαν... στα παραμύθια!
Είναι καιρός τώρα που νιώθω τα παραμύθια να ζωντανεύουν γύρω μου .
Μα αυτές τις μέρες αυτή η αίσθηση γίνεται βασανιστικά πιο έντονη, καθώς περπατώ
στους δρόμους της πόλης μου, μέσα από εικόνες της τηλεόρασης, στις σελίδες μιας εφημερίδας ή ενός περιοδικού…
«Οι άθλιοι» με τους άστεγους, τους μετανάστες και τους ανέργους, «ο Ρομπέν των Δασών» με τους κουκουλοφόρους που κλέβουν τρόφιμα από σουπερ μάρκετ για να τα μοιράσουν στους περαστικούς…
Ποιος μπορεί, αλήθεια, να πεί ότι «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» ζει και πεθαίνει μόνο κάθε φορά που διαβάζουμε τις σελίδες του παραμυθιού του Άντερσεν όταν σε κάθε γωνιά της πόλης μας, σε κάθε πεζοδρόμιο ή σε φανάρι και ένα παιδί στέκεται με ανοικτή την παλάμη ζητώντας βοήθεια άλλοτε με θλιμμένο, άλλοτε με ατσαλωμένο από τη συνήθεια βλέμμα;
Μα αυτές τις μέρες αυτή η αίσθηση γίνεται βασανιστικά πιο έντονη, καθώς περπατώ
στους δρόμους της πόλης μου, μέσα από εικόνες της τηλεόρασης, στις σελίδες μιας εφημερίδας ή ενός περιοδικού…
«Οι άθλιοι» με τους άστεγους, τους μετανάστες και τους ανέργους, «ο Ρομπέν των Δασών» με τους κουκουλοφόρους που κλέβουν τρόφιμα από σουπερ μάρκετ για να τα μοιράσουν στους περαστικούς… Ποιος μπορεί, αλήθεια, να πεί ότι «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» ζει και πεθαίνει μόνο κάθε φορά που διαβάζουμε τις σελίδες του παραμυθιού του Άντερσεν όταν σε κάθε γωνιά της πόλης μας, σε κάθε πεζοδρόμιο ή σε φανάρι και ένα παιδί στέκεται με ανοικτή την παλάμη ζητώντας βοήθεια άλλοτε με θλιμμένο, άλλοτε με ατσαλωμένο από τη συνήθεια βλέμμα;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
